ਗਣੇਸ਼ ਚਾਹ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਂਡਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ

ਭਾਰਤ ਦਾ ਹਰ ਚੰਗਾ ਚਾਹ ਬ੍ਰਾਂਡ ਬਲੈਂਡ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਵੀ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨਹੀਂ। ਅਸਲ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਕੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਗਣੇਸ਼ ਚਾਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਸਾਮ ਦੇ ਬਾਗ਼ਾਂ ਤੇ ਅਸਟੇਟਾਂ ਤੋਂ ਬਲੈਂਡ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤੇ ਕੌਮੀ ਬ੍ਰਾਂਡ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਅ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਕਈ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੀ ਚਾਹ ਬਲੈਂਡ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਹੁਨਰ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ 100% ਆਸਾਮ ਹੈ।

ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਗੱਲ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਂਡ ਬਾਰੇ ਇੱਥੇ ਕਹੀ ਗਈ ਹਰ ਆਲੋਚਨਾ ਜਾਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਛਪੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਰਖੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਤੱਥ, ਤੇ ਲਿੰਕ ਨਾਲ ਦੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਵੇਖ ਸਕੋ। ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਆਲੋਚਨਾ ਘੜੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ, ਬਲੈਂਡਿੰਗ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਪੜ੍ਹੋਗੇ ਜੋ “ਬਲੈਂਡ” ਨੂੰ ਗਾਲ਼ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਉਦੋਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਂਡਾਂ ਵੱਲ ਸੇਧੀ ਹੋਵੇ ਜਿਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਇੱਕ ਬਾਗ਼ ਦੀ ਚਾਹ ਸਾਲ ਭਰ ਬਦਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਫ਼ਸਲੀ ਦੌਰ ਦੂਜੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ, ਗਿੱਲੀ ਜੁਲਾਈ ਸੁੱਕੇ ਅਕਤੂਬਰ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇੱਕ ਅਸਟੇਟ ਦੀ ਉਪਜ ਏਨੀ ਬਦਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਗ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਖ਼ਰੀਦੀ ਚਾਹ ਦਾ ਸੁਆਦ ਹਰ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਬਲੈਂਡਿੰਗ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਖੇਤੀ ਉਪਜ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਟਿਕਣ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਟਿਕਵਾਂ ਕੱਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਚੱਖਣ ਵਾਲਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਕੱਪ ਦੀ ਯਾਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਲਾਟ ਨੂੰ ਨਾਂਹ ਕਹਿਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਸਤੀ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਬਲੈਂਡ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪੀਣ ਲਾਇਕ ਹਰ ਬ੍ਰਾਂਡ ਬਲੈਂਡ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਲੰਮਾ ਲੇਖ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਮਝੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਇਹੀ ਹੈ।

ਬਲੈਂਡ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸਾਦੀ ਹੈ: ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਇਲਾਕੇ ਪਏ ਹਨ, ਤੇ ਕੀ ਬ੍ਰਾਂਡ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ?

ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਂਡ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹਨ

ਟਾਟਾ ਟੀ ਗੋਲਡ

ਦੇਸ਼ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਕਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਬਲੈਂਡ, ਤੇ ਬਲੈਂਡਿੰਗ ਦਾ ਇੱਕ ਈਮਾਨਦਾਰ ਨਮੂਨਾ। ਇਹ “15% ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਵਲ਼ੇ ਮਹਿਕਦਾਰ ਲੰਮੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ 85% ਆਸਾਮ ਸੀਟੀਸੀ ਪੱਤੀ ਨਾਲ ਬਲੈਂਡ ਕਰਨਾ” ਹੈ (ਸਰੋਤ, ਤੇ ਟਾਟਾ ਦਾ ਆਪਣਾ ਬ੍ਰਾਂਡ ਸਫ਼ਾ)। ਲੰਮਾ ਪੱਤਾ ਮਹਿਕ ਲਈ ਹੈ, ਸੀਟੀਸੀ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਤੇ ਅਨੁਪਾਤ ਛਾਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਇਹ ਚੰਗਾ ਉਤਪਾਦ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਹਿਕ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਖ਼ਰੀਦੋ।

ਵਾਘ ਬਕਰੀ

ਪੱਛਮੀ ਭਾਰਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਾਂ। ਗੁਜਰਾਤ ਟੀ ਪ੍ਰੋਸੈਸਰਜ਼ ਐਂਡ ਪੈਕਰਜ਼ “ਗੁਜਰਾਤ ਵਿੱਚ 70% ਬਾਜ਼ਾਰ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮੋਹਰੀ ਹੈ” ਤੇ ਕੌਮੀ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਨੰਬਰ ਉੱਤੇ ਹੈ (ਸਰੋਤ)। ਜੋ ਵੀ ਗੁਜਰਾਤ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਆਦ ਜ਼ਬਾਨੀ ਯਾਦ ਹੈ, ਤੇ ਏਨਾ ਜੰਮ ਜਾਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ, ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ।

ਇਸ ਉੱਤੇ ਛਪੀ ਆਲੋਚਨਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ “ਆਮ ਸੀਟੀਸੀ ਬਲੈਂਡ ਹੈ, ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਜਾਂ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਜਾਂ ਕਾਰੀਗਰੀ ਵਾਲੀ ਲੜੀ ਨਹੀਂ” (ਸਰੋਤ)। ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਕਹਾਂਗੇ ਕਿ ਇਹੀ ਵਾਕ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ।

ਸੋਸਾਇਟੀ ਟੀ

ਮੁੰਬਈ ਦਾ ਉਹ ਬ੍ਰਾਂਡ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਟਿਕਵਾਂ ਹੈ। ਛਪੀ ਆਲੋਚਨਾ ਹੈ “ਸਰੋਤ ਬਾਰੇ ਸੀਮਤ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ” (ਸਰੋਤ)। ਇਸ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਸਫ਼ਾ ਇਸੇ ਸਵਾਲ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।

ਬਰੂਕ ਬਾਂਡ ਰੈੱਡ ਲੇਬਲ ਤੇ ਤਾਜ ਮਹਿਲ

ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਦੀ ਜੋੜੀ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰਤੀ ਰਸੋਈਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਛਪੀ ਆਲੋਚਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਿੱਧੀ ਹੈ: “ਅਸਟੇਟ ਸਰੋਤ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਫ਼ੈਕਟਰੀ ਵਿੱਚ ਰਲਾਈ ਹੋਈ” (ਸਰੋਤ)।

ਪੂਰਾ ਸੌਦਾ ਪੈਮਾਨੇ ਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਚਾਹ ਦਾ ਸੁਆਦ ਮਾਰਚ ਵਿੱਚ ਕੋਚੀ ਤੇ ਅਕਤੂਬਰ ਵਿੱਚ ਕਾਨਪੁਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਭਾਅ ਉੱਤੇ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲੇ, ਉਹ ਉਸੇ ਮਾਲ ਤੋਂ ਬਣੇਗੀ ਜੋ ਉਸ ਤਿਮਾਹੀ ਨਿਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ। ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਕਨੀਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਪੈਕਟ ਵਿਚਲੇ ਇਲਾਕੇ ਬਦਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਆਕਾਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛਾਪਦਾ ਨਹੀਂ।

ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਚਾਹ ਬ੍ਰਾਂਡ ਹਨ

ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਆਈ ਹੈ: ਸਿੱਧੇ ਗਾਹਕ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਚਾਹ ਬ੍ਰਾਂਡ ਜੋ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਕੇ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਵਾਦ ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਦਲੀਲ ਇਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਸ ਤੋਂ ਕਰੀਏ ਜੋ ਇਹ ਠੀਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਤਾਜ਼ਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਾਜ਼ਗੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ: ਚਾਹ ਫਿੱਕੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਦਾਮ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਰਿਹਾ ਪੈਕਟ ਮਾੜਾ ਪੈਕਟ ਹੈ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਅਸੀਂ ਚਾਹ ਸੰਭਾਲਣ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ।

ਬਹਿਸ ਉਸ ਸਭ ਨਾਲ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਸਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਦਾਅਵਾ

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ “ਬਹੁਤੇ ਵੱਡੇ ਚਾਹ ਬ੍ਰਾਂਡ ਘਟੀਆ ਕੁਆਲਟੀ ਦੀ ਚਾਹ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਬਣਾਵਟੀ ਸੁਆਦਾਂ ਤੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 8-12 ਮਹੀਨੇ ਸ਼ੈਲਫ਼ ਉੱਤੇ ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ”, ਤੇ ਉਸੇ ਸਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਤੁਲਨਾ ਸਾਰਣੀ “ਅਸੀਂ” ਨੂੰ “ਹੋਰ” ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਾਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ “ਪਾਏ ਹੋਏ ਰੰਗ ਤੇ ਸੁਆਦ” ਤੇ “ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਹਤ ਦੀ ਕੀਮਤ ਉੱਤੇ” (ਸਰੋਤ)।

ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਹੀ ਜਾਣੀ ਪਛਾਣੀ ਗੱਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਹ ਬਰਾਮਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਾਕੀ ਭਾਰਤੀਆਂ ਲਈ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਬਰਾਮਦ ਵਾਲਾ ਦਾਅਵਾ ਹਿਸਾਬ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ

ਭਾਰਤ ਨੇ 2024 ਵਿੱਚ 1,303.53 ਮਿਲੀਅਨ ਕਿੱਲੋ ਚਾਹ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਤੇ 2024-25 ਵਿੱਚ 262.98 ਮਿਲੀਅਨ ਕਿੱਲੋ ਬਰਾਮਦ ਕੀਤੀ (ਸਰੋਤ)। ਹਰ ਪੰਜ ਕਿੱਲੋ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ ਚਾਰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ।

“ਚੰਗਾ ਮਾਲ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ” ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸਹੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਭਾਰਤੀ ਫ਼ਸਲ ਦਾ ਕਰੀਬ 80% ਬਚਿਆ ਖੁਚਿਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਹਰ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਬ੍ਰਾਂਡ, ਹਰ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਾਲਾ ਡੱਬਾ, ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਵਿਕਦੀ ਇੱਕੋ ਅਸਟੇਟ ਵਾਲੀ ਹਰ ਦਾਰਜੀਲਿੰਗ, ਤੇ ਖ਼ੁਦ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਂਡਾਂ ਦੀ ਚਾਹ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਸਨਅਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ। ਇਹ “ਮੇਰੀ ਖ਼ਰੀਦੋ” ਕਹਿਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।

ਅੰਕੜੇ

ਭਾਰਤੀ ਚਾਹ, ਪੈਦਾਵਾਰ ਤੇ ਬਰਾਮਦ

ਮਾਪ	ਮਾਤਰਾ	ਹਿੱਸਾ
ਪੈਦਾਵਾਰ, 2024	1,303.53 ਮਿਲੀਅਨ ਕਿੱਲੋ	100%
ਬਰਾਮਦ, 2024-25	262.98 ਮਿਲੀਅਨ ਕਿੱਲੋ	ਲਗਭਗ 20%
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਖਪਤ	ਲਗਭਗ 1,040 ਮਿਲੀਅਨ ਕਿੱਲੋ	ਲਗਭਗ 80%

ਇਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਵਾਲ ਵੀ ਪਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਬਰਾਮਦ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੁਆਲਟੀ ਤੇ ਪੈਸਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਇਹ ਦਲੀਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਂਡ ਬਰਾਮਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਉਹ ਭਾਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਹਿੰਗੇ ਭਾਅ ਵੇਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਲਛੱਟ ਵੇਚਦੇ ਹਨ।

ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲੈਂਡਿੰਗ ਪੇਜ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ

ਇਸ ਹਿੱਸੇ ਬਾਰੇ ਸਾਫ਼ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਸੰਦ ਨਾਪਸੰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਪਾਉਣਾ ਗ਼ੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹੈ। ਐੱਫ਼ਐੱਸਐੱਸਏਆਈ ਦੇ ਖ਼ੁਰਾਕੀ ਮਿਆਰਾਂ ਹੇਠ ਚਾਹ “ਬਾਹਰੀ ਪਦਾਰਥ, ਪਾਏ ਹੋਏ ਰੰਗ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ” ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਹ ਉਹਨਾਂ ਖ਼ੁਰਾਕਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਬਣਾਵਟੀ ਰੰਗ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ (ਭਾਰਤੀ ਚਾਹ ਬੋਰਡ)।

ਸੋ ਜਿਸ ਤੁਲਨਾ ਸਾਰਣੀ ਦੇ “ਹੋਰ” ਵਾਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ “ਪਾਏ ਹੋਏ ਰੰਗ ਤੇ ਸੁਆਦ” ਤੇ “ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਹਤ ਦੀ ਕੀਮਤ ਉੱਤੇ” ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਾ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਬਾਕੀ ਭਾਰਤੀ ਚਾਹ ਸਨਅਤ ਖ਼ੁਰਾਕੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਜੁਰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਂਡ ਇਹ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪਤਾ ਐੱਫ਼ਐੱਸਐੱਸਏਆਈ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਤੀਜਾ ਜ਼ਬਤੀ ਤੇ ਮੁਕੱਦਮੇ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਵਜੋਂ ਛਾਪਣਾ, ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਂਡ ਦਾ ਨਾਂ ਲਏ ਬਿਨਾਂ, ਇਲਜ਼ਾਮ ਦਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦਾ।

ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਿਆਨ ਮੁਤਾਬਕ ਦੋ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦਾ ਬਲੈਂਡ ਹਨ

ਇੱਥੇ ਗੱਲ ਸਮਝਣੀ ਔਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਫ਼ਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚਾਹ “ਆਸਾਮ ਤੇ ਡੁਆਰਸ ਦੇ ਬਾਗ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮਾਸਟਰ ਬਲੈਂਡਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ 8 ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀਟੀਸੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ” ਗਈ ਹੈ (ਸਰੋਤ), ਤੇ ਮੁੱਖ ਸਫ਼ਾ ਇਸ ਨੂੰ “ਆਸਾਮ ਤੇ ਡੁਆਰਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸਟੇਟਾਂ ਦੀ ਚਾਹ ਬਲੈਂਡ ਕਰ ਕੇ ਬਣਾਈ” ਦੱਸਦਾ ਹੈ (ਸਰੋਤ)।

ਅੱਠ ਚਾਹਾਂ, ਦੋ ਇਲਾਕੇ, ਮਾਸਟਰ ਬਲੈਂਡਰ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਸਭ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਾਂ: ਚੰਗੀ ਬਲੈਂਡਿੰਗ ਇਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਬੱਸ ਇਹ ਉਸ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਕੀ ਸਭ ਦੇ ਬਲੈਂਡ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਡੁਆਰਸ ਉੱਤਰੀ ਬੰਗਾਲ ਦਾ ਅਸਲੀ ਚਾਹ ਇਲਾਕਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਆਸਾਮ ਨਾਲੋਂ ਸਸਤਾ ਪੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬਲੈਂਡ ਉਸ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਸਾਮ ਖ਼ਰੀਦਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਸਾਨੂੰ ਲਚਕ ਗੁਆ ਕੇ ਦੇਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਪੈਕਟ ਉੱਤੇ “100% ਆਸਾਮ” ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤੀ ਕੱਪ ਵਾਲੀ ਸਾਰਣੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੋ

ਉਹੀ ਸਫ਼ਾ ਇੱਕ ਹਿਸਾਬੀ ਤੁਲਨਾ ਵੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਂਡ ਪ੍ਰਤੀ ਕੱਪ 2.5 ਗ੍ਰਾਮ ਤੇ ₹1.50 ਪ੍ਰਤੀ ਕੱਪ, ਤੇ ਸੰਵਾਦ ਪ੍ਰਤੀ ਕੱਪ 1.8 ਗ੍ਰਾਮ ਤੇ ₹1.07 (ਸਰੋਤ)।

ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸਲ ਕੰਮ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਬੱਚਤ ਪ੍ਰਤੀ ਕਿੱਲੋ ਘੱਟ ਭਾਅ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ₹599 ਪ੍ਰਤੀ ਕਿੱਲੋ ਉੱਤੇ ਉਹ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਮਾਲ ਨਾਲੋਂ ਮਹਿੰਗੀ ਹੈ। ਬੱਚਤ ਇਸ ਮੰਨੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ 1.8 ਗ੍ਰਾਮ ਉੱਥੇ ਵਰਤੋਗੇ ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ 2.5 ਗ੍ਰਾਮ ਵਰਤਦੇ, ਤੇ ਇਹ ਧਾਰਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ, ਆਪਣੀ ਸਾਰਣੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਚਾਹ ਬਾਰੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।

ਕਿਸੇ ਵੀ ਚਾਹ ਦੀ ਮਾਤਰਾ 1.8 ਗ੍ਰਾਮ ਕਰ ਦਿਓ ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀ ਕੱਪ ਸਸਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੱਪ ਫਿਰ ਵੀ ਪੀਣ ਲਾਇਕ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਪਤਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕੋ ਤਰੀਕਾ ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੇ ਥੱਲੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।

ਵੀਡੀਓ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ, ਤੇ ਉਹ ਦਲੀਲ ਜੋ ਉਲਟੀ ਚੱਲਦੀ ਹੈ

ਇਸੇ ਬ੍ਰਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਇੰਸਟਾਗ੍ਰਾਮ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਉਹਨਾਂ ਇਤਰਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਖ਼ਰੀਦਦਾਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਦਾਅਵੇ। ਇੱਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਇੱਕ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ, ਇੱਕ ਉਹੀ ਮਾਤਰਾ ਵਾਲੀ ਸਾਰਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਬੂਤ ਵਾਂਗ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਉਲਟ।

ਮੁਫ਼ਤ ਕੈਸ਼ ਆਨ ਡਿਲੀਵਰੀ। ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਹੈ ਤੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਜੇ ਚਾਹ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਸੇ ਦੇਣੇ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਹੱਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਤੇ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਯੂਪੀਆਈ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਸਲੀ ਸੀਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਈਮਾਨਦਾਰ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ਰੀਦਣਗੇ।

ਮਿਆਦ ਵਾਲੀ ਤਰੀਕ ਦੀ ਦਲੀਲ। ਦਾਅਵਾ ਇਹ ਹੈ: ਤੁਹਾਡੀ ਆਮ ਚਾਹ ਉੱਤੇ ਬਣਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਦੀ ਬੈਸਟ ਬਿਫ਼ੋਰ ਤਰੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉੱਤੇ ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਆਮ ਚਾਹ ਦੁਕਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ “ਕਰੀਬ 12 ਮਹੀਨੇ ਸਫ਼ਰ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ”।

ਇਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਗੱਲਾਂ ਗ਼ਲਤ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪਹਿਲੀ, ਇਹ ਮਿਆਦ ਪੁੱਗਣ ਦੀ ਤਰੀਕ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਚਾਹ ਉੱਤੇ ਬੈਸਟ ਬਿਫ਼ੋਰ ਤਰੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਆਲਟੀ ਬਾਰੇ ਬਿਆਨ ਹੈ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ। ਮਿਆਦ ਪੁੱਗਣ ਦੀ ਤਰੀਕ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਨਾ ਖਾਓ। ਬੈਸਟ ਬਿਫ਼ੋਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਮਿਆਦ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਕ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੈਕਟ ਉੱਤੇ ਪਈ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਇਹ ਗ਼ਲਤ ਸ਼ਬਦ ਹੈ।

ਦੂਜੀ, ਬੈਸਟ ਬਿਫ਼ੋਰ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਪੈਕ ਹੋਣ ਦੇ ਪਲ ਛਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਗਿਣਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਬਣਿਆ ਪੈਕਟ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਤਰੀਕ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਸਫ਼ਰ ਕਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੈਲਫ਼ ਲਾਈਫ਼ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਲੇਬਲ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦਸ ਸਾਲ ਦੇ ਪਾਸਪੋਰਟ ਦਾ ਮਤਲਬ ਦਸ ਸਾਲ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਤੀਜੀ, ਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰੁਕ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਚਾਹ ਲਈ ਲੰਮੀ ਤਰੀਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਾਅਵਾ ਹੈ। ਬੰਦ ਪੈਕਟ ਵਿਚਲੀ ਚਾਹ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਿਵੇਂ ਖਾਣਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਫਿੱਕੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਸੋ ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ ਬੈਸਟ ਬਿਫ਼ੋਰ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਇੱਕ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਾਹ ਨੂੰ ਚੌਵੀ ਮਹੀਨੇ ਚੰਗੀ ਕਹਿਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਤਰੀਕ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਇੱਕ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਚੰਗੀ ਕਹਿਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕੀਮਤ ਮਹਿਕ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਛੋਟਾ ਅੰਕੜਾ ਸਖ਼ਤ ਵਾਅਦਾ ਹੈ, ਘਟੀਆ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।

ਤੇ ਇਹ ਦਲੀਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਂਡ ਦੀ ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਤਾਜ਼ਗੀ ਹੈ। ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ ਤਰੀਕ ਵਾਲਾ ਪੈਕਟ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਤੇਈ ਮਹੀਨੇ ਪਿਆ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਤਰੀਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹੇਗਾ। ਜੇ ਤਾਜ਼ਗੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਤਾਂ ਛਾਪਣ ਵਾਲਾ ਅੰਕੜਾ ਪੈਕ ਹੋਣ ਦੀ ਤਰੀਕ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਕਿ ਪੈਕਟ ਕਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਅੰਕੜਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੀ ਪੈਕਟ ਉੱਤੇ, ਸਾਡੇ ਸਮੇਤ।

ਤੀਹ ਫ਼ੀਸਦੀ ਘੱਟ ਚਾਹ। ਇਹ ਉੱਪਰ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਤੀ ਕੱਪ ਸਾਰਣੀ ਹੀ ਹੈ, ਬੱਸ ਬੋਲ ਕੇ ਸੁਣਾਈ ਹੋਈ। 2.5 ਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਤੋਂ ਤੀਹ ਫ਼ੀਸਦੀ ਘੱਟ 1.75 ਗ੍ਰਾਮ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸੇ ਸਾਰਣੀ ਵਾਲਾ 1.8 ਗ੍ਰਾਮ ਦਾ ਅੰਕੜਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਹ ਦਾ ਗੁਣ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਹਦਾਇਤ ਹੈ ਕਿ ਕਿੰਨੀ ਵਰਤਣੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਚਾਹ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤੋ ਤੇ ਪੈਕਟ ਲੰਮਾ ਚੱਲੇਗਾ। ਹਿਸਾਬ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: 30% ਘੱਟ ਵਰਤਣ ਨਾਲ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਪੈਕਟ ਕਰੀਬ ਤਰਤਾਲੀ ਦਿਨ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, “45 ਤੋਂ ਵੱਧ” ਨਹੀਂ।

ਤਿੰਨ ਮੁਫ਼ਤ ਮਸਾਲੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਮਿਲਾਵਟ ਨਹੀਂ। ਅਦਰਕ ਸਹੀ ਚੋਣ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਇਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਲੈਮਨਗ੍ਰਾਸ ਤੇ ਗੁਲਾਬ ਵੱਖਰਾ ਪੀਣ ਹੈ, ਭਾਰਤੀ ਚਾਹ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹ ਪਸੰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਨੁਕਸ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੁੱਕਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਪੀਸਿਆ ਮਸਾਲਾ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲੋਂ ਛੇਤੀ ਫਿੱਕਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ: ਤਿਆਰ ਮਸਾਲੇ ਦਾ ਡੱਬਾ ਅੱਧਾ ਮੁੱਕਣ ਤੱਕ ਬਹੁਤਾ ਬੇਹਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਭਾਂਡੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਤਾਜ਼ਾ ਅਦਰਕ ਕੁੱਟਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। “ਕੋਈ ਮਿਲਾਵਟ ਨਹੀਂ” ਉਹੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਵੱਲ ਸੇਧਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਸਬੂਤ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਦਾ ਬਜਟ ਕੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ

ਵੇਖੋ ਕਿ ਉਹੀ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਂਡ ਕਿੰਨੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੈਂਡਿੰਗ ਪੇਜ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਕੜਕ, ਸਿਰਫ਼ 599 ਵਿੱਚ, ਫਿੱਕੀ ਚਾਹ ਭੁੱਲ ਜਾਓ, ਐਸੀਡਿਟੀ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ, ਤੇ ਕਈ ਹੋਰ।

ਸਾਈਟ ਪਾਠਕਾਂ ਲਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਪੈਸੇ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਲਈ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਹਰ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਪੈਂਤੜੇ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਸਫ਼ਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਆਪਣੇ ਮੇਲ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇੰਸਟਾਗ੍ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਵਕਤ ਬਿਤਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਬੰਦੇ ਨੇ ਉਹ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਵੇਖੇ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਫ਼ੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।

ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਬੇਈਮਾਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਰਫ਼ਾਰਮੈਂਸ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਕਾਰੋਬਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨ ਦਾ ਜਾਇਜ਼ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਮਹਿੰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਖ਼ਰਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਕਿੱਲੋ ਚਾਹ ₹599 ਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਫ਼ਰਕ ਦਾ ਇੱਕ ਅਸਲ ਹਿੱਸਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖ਼ਰੀਦਣ ਲਈ ਮਨਾਉਣ ਦਾ ਖ਼ਰਚ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਅੰਦਰ ਪਈ ਚੀਜ਼ ਦਾ।

ਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਈਮਾਨਦਾਰ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸੌਖੇ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ। ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਦਾ ਸਲੌਟ ਨਹੀਂ ਖ਼ਰੀਦਿਆ ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਈ। ਦਿਨ ਦੇ ਕਰੀਬ 4.5 ਲੱਖ ਕੱਪ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਕਾਨ ਦੀ ਸ਼ੈਲਫ਼ ਉੱਤੇ, ਕਾਊਂਟਰ ਉੱਤੇ ਤੇ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੇ ਗਏ। ਇਹ ਕਿਤੇ ਹੌਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੁੰਬਈ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਚਾਹ ਦਾ ਭਾਅ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਹੈ।

ਗਣੇਸ਼ ਚਾਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਵੱਖਰੀ ਹੈ

• 100% ਆਸਾਮ। ਅਸੀਂ ਬਲੈਂਡ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਸਾਮ ਦੇ ਬਾਗ਼ਾਂ ਤੇ ਅਸਟੇਟਾਂ ਤੋਂ। ਨਾ ਡੁਆਰਸ, ਨਾ ਤਰਾਈ, ਨਾ ਭਾਅ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਲਿਆਂਦਾ ਦੱਖਣ ਭਾਰਤੀ ਪੱਤਾ। ਆਸਾਮ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਲਟੀ ਤੇ ਕੜਕ ਕਾਲੀ ਚਾਹ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕੋ ਇਲਾਕਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਚਾਹ ਨੂੰ ਅਸਲ ਭਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਖ਼ਰੀਦਦੇ ਹਾਂ।
• ਇੱਕ ਨੁਸਖ਼ਾ, ਕੋਈ ਲੜੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੇ ਬਲੈਂਡ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਕੋਈ ਸਸਤਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਮਹਿੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਕਟ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ।
• 1986 ਤੋਂ ਉਹੀ ਬਲੈਂਡ। ਇਹ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਪਾਬੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੇਚ ਰਹੇ ਹਨ ਉਹ ਜ਼ਰਾ ਜਿੰਨਾ ਹਿਲਣ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਇਸੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
• ਭਾਅ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਨਹੀਂ।
• ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਪਰਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਐੱਫ਼ਐੱਸਐੱਸਏਆਈ ਲਾਇਸੰਸ 11516021000874, ਮੁੰਬਈ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਡੀਮਾਰਟ ਤੇ ਰਿਲਾਇੰਸ ਰਿਟੇਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਕਰੇਤਾ ਨੂੰ ਪਰਖਦੇ ਹਨ।

ਨਾਲ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ

ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਦੋਂ ਖ਼ਰੀਦਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ

ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪ ਪਤਾ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਹਿ ਦੇਣਾ ਬਿਹਤਰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ:

• ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲੋਂ ਮਹਿਕ ਵੱਧ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਟਾਟਾ ਟੀ ਗੋਲਡ ਦਾ ਲੰਮੇ ਪੱਤੇ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ 15% ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
• ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਬ੍ਰਾਂਡ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਾਦ ਕੋਈ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਕਰਾਂਗੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਚਾਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਦਤ ਹੈ।
• ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁੰਬਈ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਤੇ ਅੱਜ ਹੀ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਸਾਡੀ ਨਹੀਂ।
• ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹ ਬਿਨਾਂ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਆਰਥੋਡਾਕਸ ਪੱਤੀ ਲਵੋ। ਸਾਡੀ ਦੁੱਧ ਲਈ ਬਣੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖੀ ਲੱਗੇਗੀ।

ਆਪਣੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਨਿਬੇੜੀਏ

ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਭਰੋਸੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਲਵੋ, ਨਾ ਸਾਡਾ ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ। ਦੋ ਤਿੰਨ ਦੇ ਛੋਟੇ ਪੈਕਟ ਲਵੋ ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਇੱਕ ਚਮਚ ਸਾਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾਂ ਦੁੱਧ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਖੰਡ, ਤਿੰਨ ਮਿੰਟ ਬਣਾਓ।

ਰੰਗ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹਾਈ ਵੇਖੋ, ਰੰਗਤ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਜਾਂ ਧੁੰਦਲੀ, ਤੇ ਘੁੱਟ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਸਾਫ਼ ਡੰਗ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਇੱਕ ਕੱਪ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਓ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪੀਂਦੇ ਹੋ। ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ ਤੇ ਕਰੀਬ ਅੱਸੀ ਰੁਪਏ ਉਹ ਸਵਾਲ ਨਿਬੇੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਲਿਖਤ ਨਹੀਂ ਨਿਬੇੜ ਸਕਦੀ, ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।