ਅਦਰਕ, ਇਲਾਇਚੀ ਤੇ ਮਸਾਲਾ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਕਦੋਂ ਪਾਈਏ

ਅਦਰਕ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਲਾਇਚੀ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਕੁੱਟ ਕੇ। ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਸਖ਼ਤ ਮਸਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਛੱਡਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਉਬਾਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ; ਮਹਿਕ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲੰਮਾ ਉਬਲਣ ਨਾਲ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਭਾਰਤੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਅਦਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਇਲਾਇਚੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।

ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਬਾਰਾਂ ਮਸਾਲਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਸਾਲਾ ਚਾਹ ਬਹੁਤੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਕੈਫ਼ੇ ਤੇ ਬਰਾਮਦ ਦੀ ਕਾਢ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਰਸੋਈਆਂ ਤੇ ਖੋਖਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਣਦੀ ਹੈ ਉਹ ਕਿਤੇ ਸਾਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਦੀ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਬਿਹਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਸਾਲੇ ਦਾ ਕੰਮ ਚਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈਣਾ ਨਹੀਂ।

ਕੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੋਂ

ਸਾਰਣੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਅਸੂਲ: ਜੋ ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਲੱਕੜ ਵਰਗਾ ਹੈ ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸੇਕ ਤੇ ਸਮਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੱਤੇ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਉਹ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਬਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਕ ਉਡਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਮਾਤਰਾ ਨਾਲੋਂ ਕੁੱਟਣਾ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ

ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਸਾਬਤ ਇਲਾਇਚੀ ਦਾ ਦਾਣਾ ਲਗਭਗ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਤੇਲ ਅੰਦਰਲੇ ਕਾਲੇ ਬੀਜਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤੇ ਛਿੱਲ ਇੱਕ ਬੰਦ ਡੱਬਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਕੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿਓ ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਾਣਾ ਪੰਜ ਸਾਬਤ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਦਰਕ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਅਦਰਕ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਨਿੱਘ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਕੁੱਟ ਕੇ ਰੇਸ਼ੇਦਾਰ ਤੇ ਗਿੱਲਾ ਕੀਤਾ ਅਦਰਕ ਉਹ ਤਿੱਖਾਪਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕ ਅਦਰਕ ਵਾਲੀ ਚਾਹ ਤੋਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੂੰਡੀ ਚਾਕੂ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਫੱਟੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰੇ ਚਮਚ ਦੀ ਪਿੱਠ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ।

ਕਾਲੀ ਮਿਰਚ ਤੇ ਲੌਂਗ ਨੂੰ ਪੀਸਣ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਊਡਰ ਬਣਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਚਾਹ ਧੁੰਦਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕਿੰਨਾ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?

ਪਰਖ ਸੌਖੀ ਹੈ: ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਚਾਹ ਹੈ। ਜੇ ਪਹਿਲਾ ਸੁਆਦ ਅਦਰਕ ਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੱਪ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਲਚੀਨੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਸਾਲਾ ਚਾਹ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।

ਲੌਂਗ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਤੀ ਕੱਪ ਇੱਕ ਲੌਂਗ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹੈ; ਦੋ ਦਵਾਈ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਨੰਬਰ ਉੱਤੇ ਦਾਲਚੀਨੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਹੈ ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕੀ ਬਣਿਆ ਬਣਾਇਆ ਚਾਹ ਮਸਾਲਾ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਉਹ ਸੌਖਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਘਟੀਆ ਵੀ, ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ: ਪਿਸਿਆ ਮਸਾਲਾ ਆਪਣੀ ਮਹਿਕ ਛੇਤੀ ਗੁਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਰਲਿਆ ਮਸਾਲਾ ਅੱਧਾ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਤੱਕ ਬਹੁਤਾ ਬੇਹਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬਚਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹਰ ਮਸਾਲੇ ਦਾ ਰੁੱਖਾ ਲੱਕੜ ਵਰਗਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਦੇ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ।

ਜੇ ਵਰਤਣਾ ਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਛੋਟੇ ਹਵਾਬੰਦ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੋ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖ਼ਰੀਦੋ। ਤੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤਾਜ਼ਾ ਅਦਰਕ ਕੁੱਟ ਕੇ ਪਾ ਹੀ ਦਿਓ। ਅਦਰਕ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਨਕਲ ਕੋਈ ਪਾਊਡਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਅਦਰਕ ਵਾਲੀ ਚਾਹ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ

ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ:

1. ਪ੍ਰਤੀ ਕੱਪ ਨਹੁੰ ਜਿੰਨਾ ਤਾਜ਼ਾ ਅਦਰਕ ਰੇਸ਼ੇਦਾਰ ਹੋਣ ਤੱਕ ਕੁੱਟੋ। ਛਿੱਲ ਸਮੇਤ ਠੀਕ ਹੈ।
2. ਪ੍ਰਤੀ ਕੱਪ ਅੱਧਾ ਕੱਪ ਪਾਣੀ, ਅਦਰਕ, ਤੇ ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਚਮਚ ਆਸਾਮ ਸੀਟੀਸੀ।
3. ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਤੇਜ਼ ਉਬਾਲੋ। ਅਦਰਕ ਨੂੰ ਇਸੇ ਪੜਾਅ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੱਚਾ ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
4. ਅੱਧਾ ਕੱਪ ਪੂਰੀ ਮਲਾਈ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਤੇ ਖੰਡ। ਦੋ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਮਿੰਟ ਹੋਰ।
5. ਛਾਣੋ ਤੇ ਗਰਮ ਪੀਓ।

ਜੇ ਅਦਰਕ ਨਿੱਘੇ ਦੀ ਥਾਂ ਕੱਚਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਰ ਨਾਲ ਪਿਆ। ਜੇ ਚਾਹ ਕੌੜੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਉਬਲੀ, ਜੋ ਵੱਖਰੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ।

ਕੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਾ

ਦੁੱਧ ਦਾ ਪਾਊਡਰ। ਉਹ ਸੁਆਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਭਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜੀਆ ਜਿਹਾ ਸੁਆਦ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕੰਡੈਂਸਡ ਦੁੱਧ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਠਾਈ ਨਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਏਨਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ ਕਿ ਚਾਹ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਭਾਰਤੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਫੁੱਲ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਤੇ ਕੱਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਉਣਾ ਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਟੁਕੜਾ ਜਿੰਨਾ ਪਾਓ ਤੇ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਅਗਵਾਈ ਉਹੀ ਕਰੇਗਾ।